Overview

Ελευθέριος Παπαδημητρίου

Γεννήθηκε στην Άρτα τον Δεκέμβριο του 1948. Είναι υιός του ιατρού και επί σειρά ετών Βουλευτή Άρτας με την ΕΡΕ και τη ΝΔ Κωνσταντίνου Ν. Παπαδημητρίου (1914-2006). Προέρχεται από ιστορική οικογένεια της Ηπείρου, μέλη της οποίας στο παρελθόν από την απελευθέρωση της Άρτας την 28η Μαρτίου 1881, διακρίθηκαν στο Εθνικό Κοινοβούλιο για το δημοκρατικό σθένος και την κοινωνική προσφορά τους. Επιπλέον, είναι έγγαμος και πατέρας δύο δικηγόρων υιών. Κάτοχος, πτυχίου (LLB) νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πτυχίου (ΒΑ) οικονομικών της ΑΣΟΕΕ (νυν Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) καθώς και μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών (ΜΑ) στα οικονομικά στις ΗΠΑ από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU). Διαπρεπής δικηγόρος Παρ’Αρείω Πάγω και ιδρυτής εταίρος δικηγορικής εταιρείας με έδρα το Κολωνάκι Αθηνών, ασκεί μάχιμη δικηγορία από το 1976, συμμετέχοντας σε σημαντικές υποθέσεις που απασχόλησαν την επικαιρότητα (π.χ. αμισθί πληρεξούσιος θυμάτων για την στήριξη της κατηγορίας στη Δίκη της 17Ν, πληρεξούσιος του μαρτυρικού χωριού Κομμένου Άρτας ενώπιον του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου σχετικά με την διεκδίκηση Γερμανικών επανορθώσεων, για εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας τον Β’ΠΠ κ.α). Μελέτες και άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά και στον καθημερινό τύπο. Πριν την ενασχόληση του με την πολιτική σε νεαρή ηλικία, εργάσθηκε στον ιδιωτικό τομέα και από το 1975 έως το 1981 παρείχε στον Υπουργό Συντονισμού εξειδικευμένες τεχνοκρατικές υπηρεσίες, αναφορικά με την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ). Ιστορικό μέλος της ΝΔ. Υπηρέτησε τον Ελληνικό λαό και το Δημόσιο συμφέρον διατελώντας Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, τα συνεχόμενα έτη από το 1981 έως το 1993. Έχει κεντρώα ιδεολογία. Ειδικότερα, μετά από παρότρυνση του Πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη να πολιτευθεί, στις Βουλευτικές εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981, εκλέχθηκε Βουλευτής Άρτας με τη ΝΔ σε ηλικία 32 ετών, πρώτος κατά σειρά εκλογής με αριθμό ψήφων 12.938, εκτοξεύοντας το εκλογικό ποσοστό της ΝΔ στην Άρτα στο 46.84%. Στις Βουλευτικές εκλογές της 2ης Ιουνίου 1985, επανεκλέχθηκε Βουλευτής Άρτας με τη ΝΔ, καταλαμβάνοντας την μοναδική έδρα. Στις Βουλευτικές εκλογές της 5ης Νοεμβρίου 1989 και της 8ης Απριλίου 1990 αντίστοιχα, επανεκλέχθηκε Βουλευτής Άρτας με τη ΝΔ με υψηλό αριθμό ψήφων. Κατά την κοινοβουλευτική του θητεία διετέλεσε, Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, Πρόεδρος Ομάδων κοινοβουλευτικού έργου (Ο.Κ.Ε.) της ΝΔ, αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ στην Βουλή, μέλος της αντιπροσωπείας της Βουλής στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, μέλος της αντιπροσωπείας της Βουλής στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Τη Δευτέρα 21η Δεκεμβρίου του 1992, στις 08:50 το πρωί στο Μαρούσι Αττικής (στη συμβολή των οδών Ρόδου & Αγ. Νικολάου), παραμονή της ψήφισης του προϋπολογισμού στη Βουλή, δέχθηκε αναίτια τρομοκρατική επίθεση εξ’ επαφής με σκοπό να τον δολοφονήσουν, από την παράνομη οργάνωση «17 Νοέμβρη» (17Ν). Δύο τρομοκράτες τραυματίζουν επικίνδυνα στα πόδια, τον Βουλευτή της ΝΔ Ελευθέριο Παπαδημητρίου πυροβολώντας τον με άμεσο δόλο πέντε φορές με 45άρι πιστόλι και 38άρι περίστροφο. Από την επίθεση αυτή επιβίωσε ως εκ θαύματος. Μετά την σύλληψη της 17Ν και σύμφωνα με τα πρακτικά της δίκης της 17Ν ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών το 2003, ο Ελευθέριος Παπαδημητρίου κατά την αγόρευση του ως δικηγόρος και πολιτικώς ενάγων για την στήριξη της κατηγορίας, ανέφερε ότι «η δράση της 17Ν δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως πολιτικό αδίκημα γιατί “ουδέποτε αποτέλεσε απειλή” για την ύπαρξη της Πολιτείας ή του Πολιτεύματος […] η έλλειψη κοινωνικού ερείσματος και η μη ένταξη των ενεργειών της 17Ν σε έναν ευρύτερο αγωνιστικό σχεδιασμό στερεί από τη δράση της οργάνωσης τον χαρακτηρισμό της ως επαναστατικής […] Η δράση της 17Ν δεν ήταν δράση υπέρ της ελευθερίας. Ήταν δράση κατά της ελευθερίας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών […] Οι πράξεις της δεν συνδέονται με κάποια σκοπούμενα και προσχεδιασμένα πολιτικά επακόλουθα. Εγώ αδυνατώ να βρω μια σύνδεση. Οι κατηγορούμενοι οφείλουν να την εξηγήσουν. Και τούτο, με δεδομένο ότι σε μια πλειάδα εγκληματικών πράξεων φαίνεται καθαρά πως το αποκλειστικό κίνητρο της δράσης τους ήταν η ιδιοτέλεια […]».